silk & bean

Hello!

Meh. Ik zou eerst misschien in het Engels gaan bloggen vanaf nu, maar toch maar niet. Ik ben het echt heu-le-maal verleerd. Engels. En ik hou gewoon van het ecriture automatique-achtige dat mijn blog nu heeft. Wel een kleine disclaimer: mijn nieuwe laptop heeft de neiging alles wat ik typ in het Engels te spell checken. Nogal vervelend als je altijd Nederlands typt. Verder ben ik heel blij met mijn nieuwe laptop. Grappig detail, deze laptop heb ik een soort van speciaal voor dit blog gekocht, in october. Hah! Niet echt veel gebruik van gemaakt toentertijd. Eigenlijk is dit weer een soort update bericht, weer studie gerelateerd. Ik ben namelijk ingeslecteerd voor geneeskunde in Utrecht (wut?! nee, ik had het ook niet verwacht!) dus ik ga weer verhuizen! Ik ben sowieso verhuisd sinds mijn vorige bericht, ik woon nu in het bruisende centrum van Wageningen. Eerlijk gezegd heb ik het daar best leuk en vind ik het een soort van jammer dat ik weg ga. Maar ik heb zin in een nieuw begin en ik zit vol goede voornemens! Bloggen is daar een van. En eigenlijk in het Engels dus. Verder staan op de lijst:

– gezond maar super lekker eten

– leren leren

– leren tekenen

– sportief worden, of blijven, gewoon zijn punt uit

En algemeen een beter mens zijn. Ik wil gewoon verbeteren. Graag. Ik ben al leuk, dat vind ik heus wel, af en toe, maar ik wil meer uit mezelf halen. Dat klinkt als een reclame slogan, maar het is wel zo. He, ik ga deze post afkappen, want ik voel het niet meer zo. Ik hoop in iedergeval dat nu ik mijn voornemens online zet, ik me er misschien ook een beetje aan ga houden!

 

Advertisements

Update

Als je echt aandachtig naar dit blog aan het kijken bent zal het je misschien opvallen dat er tussen deze post en de vorige zo’n half jaar tijd zit. Als je dat is opgevallen zal het onderwerp van deze post misschien iets minder overrompelend zijn, ik zit inmiddels namelijk midden in de ‘future’ waar ik toen nog over aan het speculeren was. En, rara waar ben ik? In Wageningen. City of life sciences. En het is ongeveer net zo spannend als de -zelf toegeeigende- titel van de stad doet denken. Het valt me best wel tegen. Op mezelf wonen, studeren, roeien, dat al mijn plannen mislukt zijn. Ik ben echt niet zo’n positivo op het moment. Excuus. Ik mag geen sorry meer zeggen van de roeivereniging waar ik bij zit. Oh, zal ik ook eens vertellen wat ik eigenlijk studeer? Misschien wel vaag interessant. Voeding en gezondheid, is het geworden. Ik kan je alvast verklappen dat het eigenlijk niet zo interessant is. Alhoewel, dat valt waarschijnlijk best mee, het is gewoon niet wat ik eigenlijk wil studeren en de omstandigheden waarin ik het studeer (dat klinkt een beetje abstract, ik bedoel gewoon de locatie van de universiteit en mijn huidige kamer) zijn vooral niet ideaal. Eigenlijk vind ik het helemaal niet zo leuk om hierover te praten,  en omdat het mijn blog is, doe ik dat dus lekker niet. Zo, dat voelt meteen beter. Ik ga in ieder geval weer proberen te bloggen. Wie weet wat daar uitkomt. Dit was dus even weer een kleine reboot van het blog. Silk en bean. Ik voel nu al dat ik spijt ga krijgen van die naam… Nou, succes ermee, enzo? Ik vind het typen van een afsluiting altijd het meest genante deel van bloggen, omdat ik gewoon geen lezers heb en dus eigenlijk mezelf gedag zeg. Gewoon doorheen beuken, die gêne. Bye bye, zwaai zwaai.

What the Future Holds

Ik vind het nu al leuk. Bloggen. Als iemand er achter komt dat dit van mij is schaam ik me dood. Anywho, oh! Dat blog lees ik ook, super leuk! Anywho.dk. Check it out, guys! Soms denk ik dat ik meer geschikt zou zijn voor een youtube kanaal dan een blog, omdat ik zo van de hak op de tak spring (en dat komt beter over op film?). Maar, anoniemiteit behouden is nou eenmaal makkelijker via een blog dan dat het zou zijn op youtube. Ik ben nu al weer kwijt waarover ik van plan was te gaan schrijven. Toekomst plannen? Zo iets. Volgens mij was er niet eens echt een plan, wou ik gewoon nog niet stoppen met schrijven nadat ik die eerste post erop gezet had. Hey, ik wil trouwens niet alleen maar in het Nederlands gaan schrijven, maar ook in het Engels. Dat heb ik tot nu toe ook altijd in mijn dagboeken gedaan, dus. Ik weet dat het een beetje snobish is, maar het is wel een heel goede manier om je Engels te onderhouden. Hah! Zo klinkt het alleen maar nog erger. En daar was ik alweer een heel eind afgedwaald. Ik wou even over volgend jaar schrijven. Niet dat ik al weet waar ik volgend jaar ben en wat ik dan doe, maar juist daarom wil ik erover schrijven. Kan ik lachen, als ik heel iets anders gedaan blijk te hebben, om hoe dom en naief ik ben. Leuk, man. Ik doe nu eindexamen. Ja, vandaar dat ik net bedacht heb een blog te beginnen, tijd over enzo. Nee, ik kan me gewoon niet zo goed concentreren, voor langer dan een half uurtje. De vraag die iedereen rond deze tijd van het jaar stelt is wat ‘je plannen’ zijn, voor, weet ik veel, de rest van je leven. Nou moet ik zeggen dat dat van mij echt één groot succes verhaal is, hoor! Bereid je voor. Aan het begin van dit jaar heb ik iedereen die maar naar me wou luisteren verteld dat ik naar Schotland zou gaan om medicijnen te studeren.
‘Ja, ik realiseer me wel dat het moeilijk gaat worden, maar ik ga het gewoon proberen.’
Nee, ik had me niet gerealiseerd dat het mischien niet zo handig was om het er met iedereen over te hebben omdat het een compleet onrealistisch plan was. Hierop volgde logischerwijs dat ik iedereen moest vertellen over hoe hard ik was afgewezen en wat mijn plan B was. Plan B: Interntional Medicine in Groningen. Niet alleen omdat ik echt heel gepassioneerd ben over het bijhouden van mijn Engels, maar vooral omdat ik geen natuurkunde in mijn pakket heb en mij was verteld dat dit voor International Medicine niet nodig was. Jammer genoeg werd mij pas na het doorlopen van de decentrale selectie procedure verteld dat dat toch echt niet het geval was en dat je gewoon natuurkunde nodig had. Door exact dezelfde persoon die mij in eerste instantie gezegd had dat ik wel eligible was. Jup. Dus, inmiddels zijn we bij plan C aangekomen. Belgie? Dat is wat heel veel Nederlandse geneeskunde outcasts doen en ik misschien ook wel. Ik weet alleen nog niet of het wel iets voor mij is. Laatst ben ik naar Antwerpen geweest om te kijken, en dat was het niet. Echt niet. Plan C.2 is bio-farmaceutische wetenschappen in Leiden, klinkt dat niet gaaf?! Hah, het is niet iedereens droom, ook niet echt die van mij, maar maakt het echt heel veel uit? Wat je studeert. Ik probeer altijd zo hard mogelijk te verkondigen dat ik het leuk ga krijgen wat ik ook ga doen. Zie je wel, ik heb wel wat geleerd van het Schotland-incident. Hmm, ik heb het gevoel dat deze post langzaam dood bloed. Ik zal iedereen uit zijn lijden verlossen en publiceren. Who cares anyway, right?
Dag!

silk & bean

Ok, dit heb ik onderschat. Ik dacht dat het niet zo moeilijk zou zijn om een blog te beginnen. Alhoewel ik eigenlijk wel beter weet, dit is namelijk niet het eerste blog dat ik probeer te maken. Ik wil het gewoon zo graag! Dus, ik ga proberen door te zetten. Misschien dat ik in een later stadium in het Engels zal gan bloggen, want dat was eigenlijk het plan. Maar, ik heb besloten dat ik niet per se een bekende internationale blogster hoef te worden. Vandaar dus in het Nederlands en wel een Engelse titel. Hah! Dan heet ik nog Silk & Bean ook. Dat behoeft wat uitleg. Of juist niet. Mysterieus? Dat kan heel positief zijn, heel veel publiek trekken! Laten we het daar voorlopig bij houden. Nu heb je iniedergeval wel een redelijk idee van mijn persoonlijkheid. Wispelturig. Dat was ook wel een leuke naam geweest. Hey! Hopelijk wordt ik in de loop van het bloggen beter. Dat zou best wel logisch zijn toch? Interpunctie is zegmaar echt mijn ding, zie je wel. Als je het vervelend vind adviseer ik je om snel weg te rennen. Eigenlijk zou ik nu al vast moeten leggen dat ik dit bericht nooit -onder geen beding- mag verwijderen. Ter herinnering aan mijn eerste blogpost. Eigenlijk is het helemaal niet zo moeilijk, dit is net als in een dagboek schrijven, aangezien ik toch nog geen lezers heb. Dat is wel lekker makkelijk. Geen pressure. Vandaar dat ik net zei dat ik dit niet mag verwijderen, zodat als ik ooit wel lezers krijg iedereen ziet dat ik ook gewoon, zo, begonnen ben. Hopelijk halen ze daar dan een beetje moed uit en beginnen jullie ook een blog! Want volgens mij wil iedereen die blogs leest, eigenlijk stiekem een eigen blog. Ook al ik krijg ik nooit lezers, what evs dan heb ik gewoon een dagboek op het internet dat scheelt weer een boom of twee. Om er een eind aan te breien: veel plezier, hier. Oh, en omdat ik niet wou dat mijn eerste post een introductie achtige post was (geen goede reden voor) heb ik hieronder eerst een liedje gepost waar ik vandaag de heledag naar geluisterd heb. Gewoon, zomaar. Doei!

Like me


Eigenlijk draag ik bijna nooit make-up. Geeft niet.